Post Tagged ‘wandelvakantie’

De wandelaar

Geplaatst: 14 augustus 2012 in Gedichten
Tags:, , , ,

Als heesters, ja zo wild is hij
en zacht als boterbloemen,
met ragfijn uitgesponnen hart
van wulpse paardenbloemen
stapt hij door de alpenwei.

In een draf de bossen in,
de wouden in, in ’t dorpje ginds.
In galop de steegjes in –
een glinstering, een zindering. 

De heuvels glooien naar de zon
die vrolijk aan hun voeten likt.
De zon bedaart haar helse tong
en keuvelt tot in ’t zoete licht
al van het leven dat begon,
al van de wand’laar die niet zwicht.

In een draf de bossen in,
de wouden in, in ’t dorpje ginds.
In galop de steegjes in –
een glinstering, een zindering. 

De zon, vermaard om al haar pracht,
vergat haar stralen uit te zenden
toen de wand’laar eraan dacht
zich tot haar vijanden te wenden
en de wolken wonnen kracht
uit het verdriet van d’ onbekende.

In tijden waarin Theofiels potvisvet wordt omgetoverd in biobrandstof, een groepje niet onfrisse Friese ‘rayonhoofden’ de langverwachte Âlvestêdetocht niet laat doorgaan en broodnodige VN-resoluties door überopportunistische Chinezen en Russen in de kiem gesmoord worden, ben ik teruggekeerd uit de Ardense hoogten.

Daar was te weinig sneeuw om zonder beenbreuken te kunnen langlaufen, maar genoeg sneeuw om met net geen beenbreuken een idyllisch opwaartse tocht te ondernemen in een zogezegd toeristisch doch des winters blijkbaar uitgestorven Luxemburgs provinciestadje.

Een kapelletje, een panoramapunt met zuilen vol ‘here I was’-graffiti en een witte bosgrond die glooiend naar beneden liep. Even vier dagen in de echte wereld. Een rosse vos, de eerste die ik van zo nabij gezien heb, spurtte door het struikgewas. Elk geluid werd door de sneeuw gedempt. Ook nog een wolf gezien, maar deze niet in het wild, wel in een wildpark. En … er was een tak die mijn onfortuinlijke rechtervoet besloot aan te vallen.

Ik zou terugkeren voor een everzwijn. En nog eens voor een hert.
Misschien volgende winter, muchachos.

La Roche