Post Tagged ‘Vragende kinderen’

Terwijl ik me afvroeg of een ei zichzelf als tweeklank ziet, stroomden de laatste douchestralen van me af.
Toch bizar dat de wereld de zwaartekracht niet officieel ontdekte totdat Newton zijn appel zag vallen.
Die waterstralen zouden anders gewoon blijven hangen, of misschien wel omhoog druppelen. Stel je voor: omgekeerde stalactieten.

Om op Newtons appeltje terug te komen, daarnet had ik een openbarinkje. (Leuk verkleinwoord trouwens, hoewel het rood onderstreepsel er blijkbaar andere gedachten op nahoudt.) De appel heeft zo te zien nogal een rol gespeeld op aarde, zowel op het vlak van kunst als op het vlak van mythologie en zelfs wetenschap.

We kunnen denken aan de twistappel die de al even twisterige godin Eris in een jaloers vrouwenmidden gooide, waarna de meesterschaker Paris aan zet was. Of aan Karel Appel die ook voor een twist zorgde doordat zijn schilderij Vragende kinderen in het Amsterdamse stadhuis voor een rel zorgde. Of aan Eva die zichzelf niet kon bedwingen om de duivelse vrucht te eten. Ook in onze spreekwoorden is hij nooit ver weg. We schillen allemaal wel eens een appeltje met iemand, bijten soms door een zure heen en houden er altijd eentje voor de dorst. Sommigen durven zelfs appelen voor citroenen te verkopen. Zeker als ze het geleerd hebben van hun ouders, want de appel valt natuurlijk niet ver van de boom. Wie zijn appelen niet verkoopt, eet ze zelf op, want an apple a day keeps the doctor away. En als dat nog niet genoeg is: in Tasmanië worden de inwoners appeleters genoemd. Tasmanië, dat is pas het paradijs voor appelige spreekwoorden. She’s fine wordt daar she’s apples.

’t Is maar dat je ’t weet, de wereld sluipt zo langzaamaan zijn appelig armageddon tegemoet.
We worden overspoeld, overrompeld door appels.
Zou dat de reden zijn dat ik er veel te weinig eet?
The Judgement of Paris

Hendrick van Balen the Elder [Public domain], via Wikimedia Commons

Advertenties