Post Tagged ‘Facebook’

Ik, pantoffelheld

Geplaatst: 11 augustus 2013 in Gedichten
Tags:, , , , ,

Het gedicht Ik, pantoffelheld verscheen op 28 juni in het onlinepoëzietijdschrift Krakatau.
Lezen? Klik hier.

Ten eerste: waarom vieren we het? Tijd is een concept dat grotendeels door mensen gecreëerd is. Op basis van intergalactische toertjes rond onze as en rond de zon hebben onze voorvaderen ooit besloten een bepaalde periode een dag te noemen en een veelvoud van die periode een jaar. Nu telt iedereen hoeveel zulke jaren er al voorbij zijn sinds we -willens nillens en geheel toevallig- ter wereld zijn gekomen.  Bizar toch?

Ten tweede: waarom feliciteren we elkaar?  Voor zover ik weet, heeft niemand er ook maar de geringste verdienste aan dat hij of zij twintig, veertig of misschien wel drieënnegentig jaar geleden het levenslicht zag.

Ten derde: waarom feliciteren we elkaar meerdere keren? Ik word kanariegeel als ik de zoveelste Facebooker een berichtje op iemands pagina zie dumpen met iets in de trant van ‘en ook nog eens via Facebook een gelukkige verjaardag!’ (meestal wordt dat echter happy birthday, om het plaatje helemaal te vervolledigen). Hou het toch bij een vriendschappelijk gebaar, een rondje op café, een gelukkige als je elkaar ziet, desnoods een sms. Of moet de halve wereld echt zien dat je de woorden happy birthday kan typen? Ook daar blijkt de sociale controle echter de plak te zwaaien. Zelfs -stel u voor- volslagen onbekenden die u in een wazige bui ooit toegang verschafte tot uw ‘vrienden’ gooien een welgemeende proficiat tegen uw digitale voordeur. Ja, dat welgemeende was sarcastisch.

Overwegende de hierboven genoemde redenen, besluit de Tjiftjaf als volgt:

geen enkele wall zal nog een happy birthday absorberen.

Maar treurt niet, gij ware vrienden, ik ben u niet vergeten! Ik kijk u echter liever in de ogen bij het overmaken van geboortewensen. Als dat echt niet kan, dan misschien een privébericht.

P.S. Aanrader in dit verband: http://www.froot.nl/posttype/froot/de-standaard-facebook-wall-van-iemand-die-jarig-is/

Geen goede thriller bij de hand? Lees de krant.
In De Morgen staat een chronologisch feitenrelaas dat zodanig gedetailleerd vertelt over scheurende tentzeilen, veiligheidsmensen die op het podium springen en ontwortelde bomen dat de rillingen bijna over je rug lopen. De krant heeft het evenwel over drie slachtoffers, bij de publicatie van deze blog zijn er helaas al vijf doden te betreuren en drie mensen die vechten voor hun leven. Ik hoop dat deze laatsten het halen. Boven de pukkelpophistorie staan foto’s met een hoog armageddongehalte, die me onwillekeurig doen denken aan het door dooddoeners geterroriseerd zwerkbalkampioenschap (da’s voor de HP’ers ;)) met een niet verwaarloosbaar vleugje Duisburg en Indiana erbij. Maar boven die foto’s staat iets wat ik nog intrigerender vind … een ellenlange reeks tweets.

Ik ben ondertussen al geruime tijd actief op Twitter, oorspronkelijk om als eerste op de hoogte te zijn van het laatste nieuws (dat door journalisten en ooggetuigen altijd eerst op Twitter wordt bekendgemaakt voor je het in de media kan lezen) en vind het al lang een zeer nuttig medium, nuttiger dan Facebook etc. Toch steeg de microblogsite gisteravond nog heel wat in mijn achting.

De organisator, de burgemeester, de hulpdiensten en de crisiscel deden wat ze konden en gingen sereen om met de zware moeilijkheden, ook tegenover de pers. Na enige tijd werd via infoborden en microfoons op de nog rechtstaande podia -helaas lange tijd niet op de website van pukkelpop-  een noodnummer verspreid voor de familieleden en vrienden van de festivalgangers. Ook Studio Brussel, die live uitzond op het terrein, zag uiteindelijk het licht en onderbrak de muziek om informatie te verspreiden. Ampel beraad bleek echter niet nodig voor de duizenden twitteraars die via uiterst behulpzame tweets bewezen dat sociale netwerken meer zijn dan een voorbijgaande hype. Nog steeds zoeken nieuwssites naar de initiatiefnemers van de hashtags #hasselthelpt en #ppshelter, maar ze zullen het nooit met zekerheid weten. Er is een beweging ontstaan waarop we trots mogen zijn. In deze tijden van nood -en in tijden van overbelaste proximuslijnen- heeft iedereen kunnen zien dat Twitter een handig hulp- en communicatiemiddel is. Ik schrok echt van de enorme positieve berichtenstroom. De timeline blonk van warme douches, gratis slaap- en eetgelegenheden en taxi’s die mensen van heinde en verre kwamen oppikken. Internetregel nummer 1 ‘geef nooit je telefoon- of huisnummer’ werd fantastisch veel overtreden, gastvrijheid vierde hoogtij en ook de ondernemingen lieten van zich horen: Mobile Vikings bood gratis slaapplaatsen aan net zoals het Radisson Blu Hotel, en Telenet opende vanmorgen alle hotspots in Hasselt en de Belgische treinstations.

Oók via Twitter werden tientallen thuisfronten op de hoogte gebracht van de situatie van hun familieleden. Een nobele onbekende lanceerde #ppok, het werd via de infoborden verspreid en de netwerkproblemen bij Proximus werden zienderogen omzeild. Meteen konden heel wat ongeruste mensen opgelucht ademhalen. Wat als Twitter er niet was geweest?

Je vindt ook een interessante studie over Twitter op de blog van Jan Smeets.

Deze column is in verkorte versie gepubliceerd in De Morgen, De Gedachte, 20 augustus 2011, p.21.