Post Tagged ‘cloaca’

Als een geobstipeerde cloaca:
Presenteeeeer reproduceergeweer.

Maakt dat ge voor een gat niet te vangen zijt,
zei het wit konijn.

De gluiperige grijsaard had een tweeloop,
goedkope western zonder gein.

En daar ligt alles plat.
De koningin, de koning in
het gratis vat geen kou
doe je sjaal om trek
met beide handjes
trek je blauw.

Waarde frieten- en kroketteneters

U zult het niet geloven, maar vandaag ben ik een letter binnengewandeld.

Enkele geniale malloten -zo u wil malle genieën- hadden destijds het idee opgevat om van M een museum te maken in Leuven.
Vandaag dacht ik: als zij een idee kunnen opvatten, dan kan ik dat ook. Met name: M binnenwandelen.

Waar dat binnenwandelen wegens acuut bezoekersgebrek in opperbeste condities geschiedde, was het museumstruinen zelf wat moeilijker, vanwege het feit dat ik mij achter een gids met aanhangsels (lees: 30 schoolkinderen) door de domus artis verplaatste.
Zeer strategisch weliswaar, aangezien ik op die manier een gratis graantje kon meepikken van uitleg over middeleeuwse missen die drie uur duurden, uitwerpselmachines, getatoeëerde varkens en seksende skeletten van een zekere Delvoye (hoewel die kunstwerken nergens te bekennen waren – ik ben speciaal nog eens op mijn stappen teruggekeerd, dat spreekt).
Vijf kunstenaars waarvan ik hun werk en/of idee de moeite vond:

August Knip, wegens de prachtige landschapsschilderijen.
Jan Brueghel de Oude, omdat het niet altijd Pieter moet zijn.
James Ensor, vanwege de prachtige pentekeningen.
Constantin Meunier, omdat hij beelden maakte van onbekende werkmensen. En omdat één van die beelden ‘de puddeler’ ofte puddelaar getiteld was, ik dientengevolge enkele seconden dacht dyslectisch te zijn, doch later ontdekte dat dit een ijzerwerker is die erts omroert. Weeral bijgeleerd.
Wannes Goetschalckx, wegens de benadrukking van ons routineuze, ritmisch herhalende en misschien wel vooral onbeduidende leven, voorgesteld door verschillende installaties, onder meer in zijn werk ‘Without’ voor de biënnale van 2010 in Liverpool.

Vooral de laatste trok mijn aandacht wegens zijn meer dan interessante gedachtegoed.

Gezien de complete nutteloosheid van museumbesprekingen (ik heb de stellige indruk dat smaken op het gebied van kunst nogal durven te verschillen), laat ik u verder in het ongewisse.

Gegroet

P.S. Als u ooit ook eens de vermaarde letter zou binnenwandelen, begeef u en al uw gelederen dan richting dakterras.
Het is gigantisch, u geniet er een niet te versmaden uitzicht over de potteriaanse universiteitsbibliotheek én als u geluk heeft, bent u er volledig alleen. Leuk is dat.