Post Tagged ‘bibliotheek’

Waarde wereld

Gisteravond ben ik gaan kijken naar een bloemspeling. Mooi woord trouwens, bloemspeling. Dit was de tweede die ik zag.
Het ging deze keer over de Leie en de Atlantische, een handvol noeste vlassers en de Bronx. Als die laatste vijf letters je weinig meer zeggen dan de paringskreet van een overijverig gordeldier, dan moet u dit weten: loop er niet alleen rond, vooral ’s nachts.
Ja, er is een rode draad, maar die ontrafelt u zelf maar. ’t Was gebaseerd op jeugdboeken waarvan ik er een in der haast heb ontleend uit de bib-in-mijn-achtertuin, zodat ik alvast een aanknopingspunt had. Het was mooi, heel mooi. Dat had ik ook verwacht, want ik hou nogal van dat nostalgische grootoudersverhaal waarbij een vlasser het roten vaarwel zegt om van de met goud geplaveide straten te proeven, u weet wel. Zeker omdat mijn grootvader ook vlasser is geweest in zijn jonge jaren.  O ja, kinderen en volwassenen deelden de scène, gewaagd maar ook uiterst geslaagd.

Als een mens dan toch in de bibliotheek is, zou het zonde zijn om niet meteen een boekenvracht mee te zeulen.
Ik wil absoluut niet dat u me rekent tot het -helaas nogal uitgebreide- groepje bibliofielen dat steeds dezelfde, uitgekauwde, bekende koppen ontleent. Dikwijls volg ik mijn neus en kom ik met een boek naar huis waarvan de inhoud -en niet te vergeten de stijl- me erg aanspreekt, of dat nu van een bekende of onbekende schrijver is. Vaak wordt mijn neus nogal opgewonden als ze een zonder meer fantastische eerste zin ziet. (Neuzen kunnen zien overigens. Wist u dat niet? Klik hier voor de recente wetenschappelijke studie van de universiteit van Oxford over het pas ontdekte zicht van menselijke neuzen .) Het is een cliché, maar volgens mij zult u weinig boeken

vinden die slecht zijn, als de eerste zin uw literaire G-spot beroeren kan. En ja, ook die bestaat. U denke aan de vergelijkbare smaaksensatie van een versgebakken chocolademoëlleux. Kijk, daar heb je mijn pavlovreflex al.

Kenmerkend aan neuzen is helaas dat ze zowel paradijselijke jasmijnen als meermaals uitgebraakte mammoetkeutels ruiken, zodat er zo heel af en toe ook wel een mindere tussenzit. Zo had ik eens een Brusselmans achter de kiezen die ik qua stijl wel kon smaken, en ik dacht: nog eentje. Maar die heb ik toen na een blad of drie onder ’t stof gelaten. De veelschrijver verrast me af en toe met zijn stijl, maar die is voor mij nu ook weer niet zo overrompelend dat er geen verhaal in het boek moet zitten om het te kunnen uitlezen. En dat verhaalloze, dat is bij de langharige topauteur helaas vrij vaak het geval. Eén schrijver heeft mij tot nu toe, zonder noemenswaardige plot, over de streep getrokken: Bernlef. De titel van het boek ontsnapt me even, maar door zijn stijl las ik het in een trek uit. Daarom heb ik de goeie ouwe man opnieuw ontleend. Ik kan bijna niet wachten om hem te lezen.

Omdat harde principes er ook zijn om af en toe te relativeren, heb ik Bernlef deze keer aangevuld met een resem andere bekenden.
David Pefko en Haruki Murakami, je kan geen tijdschrift meer openslaan zonder dat ze erin staan. Dan wil ik toch weten waarom.
Als ik het weet, meld ik het u.

Tjiftjaf

Advertenties
‘Lezen is de overtreffende trap van reizen’ schreef auteur Ann De Craemer onlangs in De Morgen. ‘Wie reist, is deel van het landschap, maar wie leest, cirkelt er als een alziende adelaar boven. Wanneer we lezen, mogen we worden wie we wel of niet willen zijn. De lezer zoekt en verliest zichzelf voortdurend, en net dat kwijtraken is het allermooiste, want in de overgave ligt de ware climax van het leesgenot.’ Helemaal gelijk heeft ze. Geen tijd of geld om op reis te gaan? Lees dat ene boek dat al zolang op je ligt te wachten. Of spring nog eens binnen in dat goedkope reisagentschap, de bibliotheek. Een goed boek brengt je vakantie aan huis, ja, de berg zal naar Mozes komen.
Bibliotheken vind ik fascinerend. Een leger eenvoudige rekken volgestouwd met boeken. Duizenden boeken, waarvan elk exemplaar ooit zijn weg heeft gevonden naar een welwillende uitgever en daardoor ongetwijfeld een kleine vreugdedans heeft ontlokt bij de schrijver. Makkelijk is dat uitgeven immers niet. Denk maar aan J.K. Rowling. De geestelijke moeder van Harry Potter kreeg talloze keren het deksel op de neus toen haar manuscript van ‘The Philosopher’s Stone’ door nagenoeg alle uitgevers de dag na het insturen al werd teruggezonden. Gelukkig kwam wat later het verlossende telefoontje van haar agent dat Bloomsbury had toegehapt.Ook de architectuur van bibliotheken is soms adembenemend mooi. In Engeland bezocht ik al de Old British Reading Room in het British Museum te Londen en de Bodleian Library te Oxford. In  Frankrijk kon de gezellige bibliotheek van de Assemblée Nationale mij erg bekoren.
Bibliotheca Bodleiana – Oxford © Bert De Kerpel

Old British Reading Room – Londen © Oddee.com
Mijn lofzang voor bibliotheken doet niets af aan het feit dat ik een boek graag wil hebben! Het is leuk als je eender wanneer naar je rek kan stappen en er je favoriet uit kan plukken. Ik vind het oprecht jammer dat boeken zo duur zijn (geworden) in België. De Standaard Boekhandel ziet me niet veel meer, want voor minder dan twintig euro vind je er je gading niet. De Slegte, dat vind ik nu eens goed! Maar ook die verdwijnen langzamerhand. Onlangs nog zag ik in Brussel een winkel van De Slegte die failliet was.Toen ik in de Cotswolds was heb ik dan ook een half dozijn boeken ingeslagen. Ik wist dat het moeilijk nog duurder kon dan in België, maar dat Engeland zó goedkoop de lezende mens verzorgt, was een complete verrassing voor me. Zeker de helft van de prijs, zonder solden. Klassiekers tik je er zelfs op de kop voor minder dan twee pond. Bovendien is er in Oxford een boekenwinkel waar je alle genres vindt, alles aan twee pond! Geraak dan nog maar uit je woorden. Frankly my dear, I’ll be back!