Archief voor de ‘Wetenschap’ Categorie

Om mijn gedichtenresem even te onderbreken, een stuk tekst op de site van De Morgen waarmee ik grotendeels akkoord ga: klik hier om het te lezen.

Eigenlijk heb ik er weinig aan toe te voegen. Voor wie tijd noch goesting heeft om het fragment tot zich te nemen: het gaat er in essentie om dat zowat iedereen tegenwoordig een etiket opgekleefd krijgt. Niemand ontsnapt nog aan de labeltjesdrang van de psychologen. De wereld wordt stilaan onderverdeeld in de Normalen en de Abnormalen, en de weegschaal helt steeds meer over naar die laatste categorie. Zoals in de tekst geschreven staat: als iemand druk is (Attention Deficit: AD) en niet stil kan zitten (Hyperactivity Disorder: HD), krijgt hij meteen het label ADHD opgespeld. Vervolgens zegt men: hij is zo druk en kan niet stilzitten omdat hij ADHD heeft. Zoals meteen blijkt, is dat een cirkelredenering van het grootste formaat. Sociale controle wordt a priori in de kiem gesmoord door met een dergelijk etiket te zwaaien, de ouders worden vervangen door psychologen, psychiaters nemen de taak over van leerkrachten.

Iedereen is anders, laat ons alsjeblieft dit pseudowetenschappelijke hokjesdenken een halt toeroepen voor de hele wereld aan een of andere psychische stoornis gaat lijden. Toen ik een tijdje geleden toeschouwer was op het babymoordproces in het Leuvense hof van assisen, kwamen verschillende autoriteiten van het vakgebied aan het woord. Daar werd duidelijk dat psychologie bezwaarlijk een wetenschap te noemen is in de oorspronkelijke zin van het woord. Vrijwel niets staat met zekerheid vast. Een van die psychologen verklaarde onder ede dat niemand het eens is over een definitieve lijst met kenmerken van autisme.  Toch werden enkele kenmerken opgesomd. Als ik me niet vergis, ging het onder meer over ‘af en toe tijd voor zichzelf nodig hebben’ en ‘zich ongemakkelijk voelen in een grote groep’. Mijn vriend en ik keken naar elkaar en dachten allebei hetzelfde: als dat de kenmerken zijn voor autisme, dan hebben wij het ook. Net zoals sommigen af en toe niet stil kunnen zitten. Vroeger zou men in het eerste geval van bescheidenheid, in het tweede geval van iemand met veel energie gesproken hebben. Of iets dergelijks. Tegenwoordig worden mensen die enkele van de opgenoemde ‘symptomen’ vertonen, spoorslags naar de psychiater gedreven. Ze komen thuis zonder enige aanpak van de oorzaak (als die er al zou zijn) en krijgen tonnen rilatine te slikken, met meer bijwerkingen dan iets anders. Nou moe.

Advertenties

Mijn grootvader zag het voor het eerst op een avond in 1939. Poollicht. Een prachtig schouwspel van blauwgroene sluiers die de lucht tot iets hogers verheffen. De dag erna smoorde de pastoor een reflexmatige vloek omdat hij moeite had om iedereen een plaats te geven in het huis Gods.

Het deed me denken aan de (pre)historische mensen, die lange tijd bliksem beschouwden als een straf van diezelfde God. Of een van de goden, als ik het over de Grieken heb. Dat hebben bliksem en poollicht dus gemeen: ze roepen godsvrees op. Als ik mag kiezen, geef me dan toch maar het laatste. Vooral omdat ik het nog nooit gezien heb.  Jullie wel?

Welnu, een uiterst krachtige zonnevlam, zoals er steeds meer zullen voorkomen, heeft een protonenstorm ontketend. Een zogeheten plasmawolk is van plan om in het komende etmaal op ons neer te dalen. Al twee dagen hoor en lees ik in het nieuws dat het kan leiden tot elektrische stoornissen (in Canada zat ooit het halve land zonder stroom).

Juicht ende lacht echter, gij allen, want dat chemisch boeltje kan ons heilig België ook trakteren op een verbluffende portie poollicht. Op een bedje van sterren. Met een kopje zwarte lucht erbij. Voorwaar, de cuisson zal goed zijn. Voorzeker zal het kopje smaken. Als het wolkje melk maar achterwege blijft.