Archief voor de ‘Koetjes en kalfjes’ Categorie

Berlin 1900

Geplaatst: 29 december 2015 in Koetjes en kalfjes

Film: FootageArchive, muziek: JBmusic

Drie berichten op een dag? Ik weet het, heer, ik ben niet waardig dat gij tot mij komt, maar spreek en ik zal gezond worden. Toch een kleine nuance: de twee vorige blogsels waren respectievelijk een (strip)tekenfilmpje en wat ijdele zelfreclame, dus die stellen bitterweinig voor. Wat u nu leest daarentegen, is van een heel ander kaliber. In deze nieuwe reeks, met de uiterst originele titel Het leven zoals het is: de supermarkt -even dacht ik nog aan warenhuiswaarheden, maar ik wil mijn alliteratiegekte de kop indrukken- ga ik op zoek naar de mens achter de winkelkar. Als u dat wil -en u wil het- wordt u in deze eerste aflevering de bevoorrechte getuige van een antropologisch onderzoek dat nooit eerder uitgevoerd is, een studie naar het gedrag van de bonnetjesmens.

Er zijn twee soorten mensen: mensen met bonnetjes en mensen zonder bonnetjes. Laten we de eerstgenoemden voor de eenvoud de bonnetjesmensen noemen en de laatstgenoemden de bonnetjeslozen. Hieronder volgt een nauwgezette omschrijving van de leefgewoonten van die eerste soort, op basis van een empirisch onderzoek dat gepaard ging met een jarenlange infiltratie van mijnentwege in hun natuurlijke habitat: de supermarkt.

De doorsnee bonnetjesmens draagt een lange voorgeschiedenis met zich mee. De soort heeft in de meeste gevallen minstens een halve eeuw ervaring met bonnetjes. Het hoogtepunt van die ervaring is te situeren in de Tweede Wereldoorlog, toen voedsel enkel mits bonnetjes gerantsoeneerd kon worden, tenzij men op de zwarte markt zijn licht ging opsteken. Deze decennialange training werpt zijn vruchten af. Dit merkt de kassabediende meteen aan de zondvloed aan keurig tentoongespreide bonnetjes die hij, nog voor hij de klant met een routineuze goeiedag begroeten kan, net niet in de neusgaten geduwd krijgt.

De bonnetjes waarvan sprake zijn er in alle maten en gewichten; Sommige lijken, samen met de eigenaar, ternauwernood enkele oorlogen overleefd te hebben. Andere bonnetjes schamen zich niet om erop los te fonkelen in al hun nieuwerwetsigheid. De ene bonnetjes hebben gekartelde randjes -licht gekarteld, laat ons wel wezen, de scheurkunsten van de bonnetjesmensen kennen hun weerga niet-, de andere zijn op hun beurt gaaf aan alle kanten, het zijn de snobs in bonnetjesland, welriekend in het pak, geurend naar de verse ochtendkrant.

Maar ik weid uit. Terug naar de eigenaars van dit losbladige curiositeitenkabinet. Zoals wellicht reeds duidelijk werd in de bovenstaande uiteenzetting, heeft de bonnetjesmens over het algemeen al een zekere maturiteit eens hij voet aan wal zet in de supermarkt, een oord dat tot de laatste hortende ademstoot zijn fel gefrequenteerde tweede thuis zal worden. Een gemiddelde leeftijd durf ik er niet meteen op te plakken, maar gewis, het zal boven de zestig zijn. Ondanks hun ouderdom lijken de meesten onder de bonnetjesmensen, zowel de mannetjes als de wijfjes, respectievelijk een vaderschaps- of moederschapsband te onderhouden met hun dierbaarste bezit, de bonnetjes. Het is dan ook raadzaam om deze als hun vlees en bloed te beschouwen en hen met het nodige respect te behandelen. Een misprijzende of zelfs maar licht neutrale bejegening van de papieren kroost van een bonnetjesmens kan eenieder die het zich in zijn hoofd haalt duur te staan komen. Elke schending van de fysieke integriteit van de kroost dient te allen prijze vermeden te worden. Voorbeeld: als de bonnetjes vooraan op de lopende supermarktband worden gedeponeerd, doet elke kassabediende zonder zelfmoordneigingen er goed aan de roulatie van de band per direct een halt toe te roepen via een druk op de daartoe voorziene knop. Mocht die raad door een onwetende geest in de wind geslagen worden, dan zijn de gevolgen niet te overzien. De mogelijkheid bestaat immers dat de papieren kroost gedwee door Hades’ poorten glipt en voor lange tijd onvindbaar is, rondfladderend tussen kassa en warenhuisvloer. De enige troost die de kassier de bonnetjesmens in een dergelijk geval kan bieden, indien die laatste de neus van de eerste nog niet aan het afbijten is, is het inschakelen van Childfocus.

Ten slotte is uit deze antropologische studie gebleken dat sommige radicale bonnetjesmensen de neiging hebben de talenten van hun zoon of dochter, excuseer, van hun bonnetjes te overschatten. Een bon is slechts in staat een prijsvermindering te bewerkstelligen ten belope van de geïnkte tatoeages op zijn of haar huid. Hoewel alle talenten van hun kroost dus zwart op wit vermeld staan, koesteren sommige bonnetjesmensen vroeg of laat de ijdele hoop dat hun bonnetje nog latente talenten bezit. Dit kan voor hoogoplopende discussies zorgen aan de kassa, waardoor er lange wachtrijen kunnen ontstaan. Een bonnetjesmens is echter, door de jarenlange training en het rotsvaste geloof in het kunnen van de eigen kroost, vaak moeilijk te overtuigen van het tegendeel. Gedragspsychologen en antropologen die dit fenomeen bestudeerd hebben, zien hierin de uiting van een natuurlijk overlevingsinstinct. De eigen soort moet voortbestaan, dus de kroost moet te vuur en te zwaard verdedigd worden. Aangeraden wordt om er in extreme gevallen een meerdere bij te roepen, zodat de bonnetjesmens uiteindelijk beseft dat het tijd wordt om zijn jachtgebied te verlaten.

Vier maanden heeft de Amerikaan Rabdall Munroe eraan gewerkt. Elk halfuur knutselde hij één van de nu 3099 beelden ineen. Het eindresultaat? Een bewegende strip over de Messiniaanse Crisis. Heb je ergens veertig minuten op een plank liggen? Klik hier en druk op play.

… en Willem Elsschot, Dimitri Verhulst en Tom Lanoye. Voorwaar geen slecht gezelschap!

Daarnaast zou ik meer mannelijk dan vrouwelijk schrijven. Ik heb wel al gemerkt dat er een verschil is, maar ik kon niet direct zeggen waarin dat dan precies schuilde. Blijkbaar zouden vrouwen vaker over vrije tijd en zingeving schrijven dan mannen.

De tekst die ik inleverde was dit stuk en dat is inderdaad non-fictie, zoals uit de resultaten naar voren kwam!
Variatie in zinslengte en gebruik van voorzetsels zijn enkele kenmerken die daarop wezen.

Doe zelf de test door hier een stuk tekst in te leveren en laat het resultaat weten!

Ten eerste: waarom vieren we het? Tijd is een concept dat grotendeels door mensen gecreëerd is. Op basis van intergalactische toertjes rond onze as en rond de zon hebben onze voorvaderen ooit besloten een bepaalde periode een dag te noemen en een veelvoud van die periode een jaar. Nu telt iedereen hoeveel zulke jaren er al voorbij zijn sinds we -willens nillens en geheel toevallig- ter wereld zijn gekomen.  Bizar toch?

Ten tweede: waarom feliciteren we elkaar?  Voor zover ik weet, heeft niemand er ook maar de geringste verdienste aan dat hij of zij twintig, veertig of misschien wel drieënnegentig jaar geleden het levenslicht zag.

Ten derde: waarom feliciteren we elkaar meerdere keren? Ik word kanariegeel als ik de zoveelste Facebooker een berichtje op iemands pagina zie dumpen met iets in de trant van ‘en ook nog eens via Facebook een gelukkige verjaardag!’ (meestal wordt dat echter happy birthday, om het plaatje helemaal te vervolledigen). Hou het toch bij een vriendschappelijk gebaar, een rondje op café, een gelukkige als je elkaar ziet, desnoods een sms. Of moet de halve wereld echt zien dat je de woorden happy birthday kan typen? Ook daar blijkt de sociale controle echter de plak te zwaaien. Zelfs -stel u voor- volslagen onbekenden die u in een wazige bui ooit toegang verschafte tot uw ‘vrienden’ gooien een welgemeende proficiat tegen uw digitale voordeur. Ja, dat welgemeende was sarcastisch.

Overwegende de hierboven genoemde redenen, besluit de Tjiftjaf als volgt:

geen enkele wall zal nog een happy birthday absorberen.

Maar treurt niet, gij ware vrienden, ik ben u niet vergeten! Ik kijk u echter liever in de ogen bij het overmaken van geboortewensen. Als dat echt niet kan, dan misschien een privébericht.

P.S. Aanrader in dit verband: http://www.froot.nl/posttype/froot/de-standaard-facebook-wall-van-iemand-die-jarig-is/

Lees eerst dit blogbericht.

Men zegge het voort: er is goed nieuws uit de vogelwereld! Drie pronte valkjes zijn uit het ei gebroken op de kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele te Brussel. Een succes voor mens en vogel, dankzij het broedproject valken voor iedereen. Op de filmpjes hieronder zie je respectievelijk hoe het eerste jong, geholpen door het wijfje, uit het ei kruipt en hoe de vader, als er al twee valkjes op de wereld zijn, op de valkjes broedt. Met name het tweede filmpje is grappig, want het mannetje blijkt nog van de oude stempel; als hij een ‘nieuwe man’ was geweest, had hij wellicht het valkje aan zijn rechtervleugel niet vergeten. Geen nood echter, want het wijfje komt al aangevlogen met een nieuwe prooi en het mannetje kan weer op jacht.

T’entends pas c’ bruit, c’est le monde qui tremble

Sous les cris des enfants qui sont malheureux

 

De echte clip vind je, wellicht vanwege censuur, blijkbaar niet op Youtube, maar wel hier.