Archief voor de ‘Actua en politiek’ Categorie

Activisten van Queer Nation NY hebben een reclame van Coca-Cola uit de oude doos gevist en opnieuw gemonteerd. Dat deden ze om het stilzwijgen van de multinationale onderneming over het Russische antihomobeleid op de korrel te nemen.

Queer Nation NY is een actiegroep met als doel het beëindigen van discriminatie, geweld en repressie jegens de hele LGBT-gemeenschap (Lesbian, Gay, Bisexual en Transgender). Naar aanleiding van de fel gecontesteerde antihomowet (een wet die propaganda van de ‘niet-traditionele relaties’ onder minderjarigen strafbaar stelt) waar president Poetin op 30 juni 2013 zijn handtekening onder zette, heeft de organisatie, samen met andere mensenrechtenactivisten, een grote protestbeweging op gang gebracht. Naast de oproep om de uitvoer van Russische wodka te boycotten, deed Queer Nation klassieke campagnebeelden van Coca-Cola in een filmpje samenvloeien met beelden van protestacties van homoactivisten naar aanloop van de Olympische Winterspelen, of beter: de poging tot protestacties.

 

De tweeëntwintigste editie van de Spelen vindt plaats van 7 tot en met 23 februari in het Russische Sotsji en wordt financieel mogelijk gemaakt door de steun van ontelbare sponsors. Grote spelers die daarin de bovenhand nemen, zijn bedrijven als McDonald’s, Procter & Gamble en Coca-Cola. Laatstgenoemde werd bij de actie van Queer Nation onder meer geviseerd omdat The Coca-Cola Company vanouds de Olympische Spelen sponsort. Als wereldwijd verspreid merk is het bovendien een evidente keuze om de protestactie voor het voetlicht te brengen.

Mensenrechtenbewegingen hameren meer en meer op de veruitwendiging van de morele standaarden die dergelijke ondernemingen, vaak louter pro forma, statutair vastleggen. Naast de belangrijke en aanhoudende druk op politici om de Spelen te boycotten dan wel te veroordelen, wordt de strijd gestaag opgedreven op andere tonelen. De vraag die vele activisten zich momenteel stellen, is of Poetin de Russische homorepressie ook per handtekening bekrachtigd zou hebben indien bedrijven als McDonald’s de wetgeving, waarvan zij op de hoogte waren, publiekelijk veroordeeld hadden.

Dat multinationale ondernemingen in de eerste plaats winstbejag nastreven is een evidentie. Wat echter minder vanzelfsprekend is, is de angstvallige terughoudendheid van diezelfde bedrijven om nefaste evoluties op het gebied van homorechten te bekritiseren. Coca-Cola en co hoeven immers niet per se geldelijke schade te ondervinden aan het uiten van hun verontwaardiging. Eerst en vooral blijft de vraag of Poetin de antihomowetgeving behouden zou hebben na niet alleen door politieke leiders maar ook door commerciële giganten met de vinger te zijn gewezen. Daarnaast, en als tweede beste oplossing, zouden sponsors fundamentele kritiek kunnen leveren, zelfs terwijl ze de  Spelen in  Sotsji blijven financieren. Het sponsorschap  zou Coca-Cola dan kunnen rechtvaardigen vanuit de idee dat ze al sinds mensenheugenis de Spelen ondersteunen en dat dergelijke evenementen een positieve globale dynamiek teweegbrengen op sportief vlak. Ook door te stellen dat ze enkel door een sponsorschap actief betrokken kunnen zijn in de kritische discussies over de mensenrechten tijdens de Spelen.

(Dit artikel verscheen ook op DeWereldMorgen.be)

Advertenties

Dat eeuwige gesmartphone of hoe je het ook moet noemen. Tot op het toilet, op de voorste rij van de aula en zelfs op café -echo: op café!- is iedereen ermee bezig. Bij wijze van experiment keek ik onlangs op de trein naar mijn buren. Alsof ze elk oogcontact angstvallig wilden vermijden, lieten ze zich opzuigen door hun schermpje. Of scherm. Met dergelijke diminutieven mag je immers niet te kwistig omspringen in een tijd waarin men iPads als fototoestel begint te gebruiken, zoals ik zag toen ik uit pure observatiemoeheid mijn hoofd weer richting perron wendde. Die gekke rage is naar mijn bescheiden mening niet minder lachwekkend dan een winters glaasje rum drinken uit een emmer, of het stofzuigen van je stulp met zo’n rijdend poetsgevaarte dat me ei zo na van mijn sokken blies in Gent-Sint-Pieters. Ik wil er al een eeuwigheid over bloggen, maar gezien het tijdsgebrek ben ik blij dat iemand het onderstaande filmpje maakte. Als we niet opletten, zal die smartphone ons heel wat minder smart maken dan we denken te zijn.

Get Off The Phone Song – Rhett & Link

Sociale netwerken hebben zo hun waarde. Naast massaal protest op Twitter en vrij hoge kijkcijfers voor m’n protestparodie, staat er nu via Facebook een betoging op het programma op 29 juni (ondergetekende zal niet ontbreken). Goed idee, want de 109 federale vergassers hebben het ook  niet bij woorden alleen gelaten. Ook dit mailinitiatief steun ik. Onderstaande brief -deels van Facebook, deels eigen inbreng- werd verzonden naar milquet @ ibz.fgov.be. Als u dit ook doet, is de wereld een stukje beter.

Geachte mevrouw de minister

Op 30 mei 2013 werd in de Kamer van Volksvertegenwoordigers gestemd voor de verstrenging van de Gemeentelijke Administratieve Sancties, inclusief een leeftijdsverlaging tot 14 jaar, wat de deur openzet naar een verdere leeftijdsverlaging tot pakweg 10 jaar en jonger.

Of ik hier voor of tegen ben, maakt eigenlijk weinig uit. Ik probeer een plichtsbewuste burger te zijn en te leven volgens de wetten van het koninkrijk België. Zo ben ik op de hoogte van de meeste wettelijke en reglementaire bepalingen zodat ik vooralsnog geen boetes of sancties ontving. Door de uitbreidingen van de GAS en het recht van gemeentes om het vage begrip overlast naar eigen goeddunken in te vullen, wordt dit echter wat zwaar om bij te houden. Zoals u wel weet, zijn er in België 589 gemeentes en 195 politiezones. Dat houdt dus in dat er ook veel gemeente- en politiereglementen zijn.

Om een Gemeentelijke Administratieve Sanctie te vermijden zou ik dan ook graag alle politieverordeningen van heel België ontvangen. Zo kan ik vermijden dat ik specifieke regels in bepaalde gemeentes onbewust aan mijn laars lap en dientengevolge de lokale sheriff op mijn dak krijg. Ik zou het immers niet willen meemaken dat ik ’s winters mijn sneeuwbal gooi in de verkeerde straat en daarvoor met een van uw GAS-boetes word beloond. Ook weet ik graag op voorhand op welke carnavalsfeesten ik met confetti mag gooien en op welke niet, en waar de burgervader het een ernstig vergrijp vindt om even uit te rusten op de leuning van een bank. O ja, ik zing ook graag onder het fietsen of wandelen en mijn tijd in de academie ligt al wat achter me, gelieve mij te melden waar vals zingen zoal verboden is. Mijn volgende halloweenfeest nadert overigens met rasse schreden en graag bereid ik me nu al voor op het vinden van een geschikte locatie (lees: waar mag ik mijn masker opzetten?).

Ik heb er begrip voor dat het enige tijd kan duren voor u alle reglementen heeft verzameld, het zijn er immers een hoop. Toch hoop ik op uw medewerking voor mijn streven naar verantwoordelijkheid en burgerzin.

Met vriendelijke groet
De Toornige Tjiftjaf

In petto

Geplaatst: 10 mei 2013 in Actua en politiek, Recensies
Tags:

Binnenkort op De Toornige Tjiftjaf:

Recensies: De jacht op het verloren schaap – Haruki Murakami

Recensies: Amoras – Charel Cambré en Marc Legendre

Actua en politiek: Wapengek Amerika: een vergeefse poging tot begrip

Terwijl ik de titel van dit korte berichtje typ, komt het me voor dat anderstalig wel iets weg heeft van allochtoon. Misschien moesten we het ook maar schrappen uit onze woordenschat. Al ben ik nog steeds niet zo’n voorstander van het weglaten van ‘allochtoon’. Daar is echter al zo onnoemelijk veel over gebakkeleid, dat ik er geen brood in zag er nog een hele tekst aan te wijden. Kortheidshalve ben ik van mening dat de angst voor het woord alleen maar de angst voor het fenomeen zelf vergroot. We moeten dus niet het woord wegnemen, maar veeleer de angst ervoor. Zelfs als iedereen die het Verboden Woord -in deze tijden van groteske sociale controle- nog in de mond durft te nemen met opgehaalde neus aangekeken wordt, zullen vooroordelen ten opzichte van allochtonen even reëel aanwezig blijven. Alsof het Westen zijn kijk plotseling fundamenteel veranderd heeft vanaf het ogenblik dat ‘neger’ taboe der taboes werd. Bovendien zijn de -ongetwijfeld goedbedoelde- pogingen om alternatieven te vinden dikwijls nogal lachwekkend. Mocht ik geteld hebben hoe vaak De Morgen iemand beschrijft als zijnde van Marokkaanse origine, dan kwam ik niet toe met een A4’tje. En laat ons eerlijk zijn… dat klinkt toch eerder als het opschrift op een etiket van een Marokkaans product, dan een respectvolle persoonsbeschrijving. Het kan ook aan mij liggen, maar ik verwacht dan elk moment ‘ingrediënten: twee ogen, één neus en kan sporen van schoensmeer bevatten’ te lezen. Daar zie ik meer racisme in dan in een woord dat -excuus- van kop tot teen Oudgrieks is en simpelweg ‘van een ander land’ betekent.

Maar het moet hier eigenlijk om anderstalige literatuur gaan. Wat is daar mee? Geen ene moer, en dat is nu net het probleem. België laat tonnen Engelse literatuur binnenschepen (getuige daarvan: de overspoeling van goedkope boekenbeurzen zoals het Boekenfestijn) en dat is het zowat. Een handvol Murakami’s, een sporadische Fransman en een Scandinavische thriller niet te na gesproken. Wat een gebrek! Om het met de woorden van die Murakami te zeggen: wie alleen maar dezelfde boeken leest als iedereen, kan ook slechts denken zoals iedereen. Het kan de ruimdenkendheid alleen maar ten goede komen als we bijvoorbeeld wat meer Spaanse boeken gaan lezen, of Turkse, of Duitse. Een deel van het probleem is wellicht terug te voeren tot het adagium onbekend is onbemind: je moet eerst een buitenlandse schrijver kennen eer je een boek van zijn hand kan lezen. En de Anglo-Amerikaanse markt heeft, mede dankzij de Engelse lingua franca, uiteraard een enorm afzetgebied. Maar taal is niet los te zien van cultuur en het kan alleen maar positief uitdraaien om de anderstalige literatuur een schop onder de kont te geven. Hoe? Zum Beispiel door artikelen aan te maken of te vertalen op Wikipedia. Ik viel namelijk bijna van mijn uiterst comfortabele draaistoel toen ik zag dat de bio- en bibliografie van de uitmuntende schrijver Timur Vermes slechts in twee talen te raadplegen was: het Duits (evident) en het Tsjechisch. En dat terwijl E.L. James vertaald is in talen waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Om de daad ook eens bij het soms al te gemakkelijke woord te voegen: Timur Vermes (auteur van Er ist wieder da) en Christoph Maria Herbst (schitterend stemacteur) zijn vanaf heden ook in het Nederlands te consulteren. Omdat bekend ook bemind is.

Het Huygens Instituut voor Nederlandse geschiedenis en de Amsterdamse universiteit willen het antwoord weten en zijn een onderzoek gestart. Welke elementen zorgen ervoor dat een roman goed of slecht wordt bevonden door de lezer? En zijn die elementen überhaupt objectief vast te stellen?

Ga naar Het Nationale Lezersonderzoek (bij dezen is het al internationaal geworden) om de enquête in te vullen!

Het nieuwe gedicht Doe maar rode wijn is gepubliceerd in het onlinepoëzietijdschrift Krakatau.
Klik op één van de links hierboven om het gedicht te lezen.

Neemt deze beker en drinkt er allen uit, want dit is de beker van het nieuwe altijddurende verbond.

Lees hier alle gedichten die verschenen zijn op Krakatau.
Lees hier alle andere gedichten.