De eerste sneeuw

Geplaatst: 15 januari 2013 in Gedichten
Tags:, , , , ,

In het begin zijn het korrels
schier opgelost in ielheid.
Nog even en ze vallen naar
boven, los van zwaartekracht.

Ze tikken elkaar in hun vlucht
om dan, gierend van het lachen
of toch misschien de wind,
gezwind het hazenpad te kiezen.

Wat later worden de wolken
dikker als donzige baarden.
Waardig fronsen ze hun
wenkbrauwen en huilen.

Hun vlokken: koud geschenk
voor spelende moederkuikens.
Doe de luiken dicht, laat
je schoenen in de hal staan.

En ’s avonds de haarden waar
mutsen en sjerpen druipen.
Buiten is men ingeduffeld,
binnen vult men kruiken.

Beluister dit gedicht.

 

Lees hier alle gedichten.

Advertenties
reacties
  1. appelig schreef:

    Hè, wat een gezellig gedicht, lekker knus!

  2. Plato schreef:

    Dit vind ik een mooi gedicht. Bijna omhoog vallende sneeuw is een vondst: De schoenen in de hal en de te vullen kruiken roepen een intieme sfeer op. Heel geslaagd Toornige.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s