Gebroken water

Geplaatst: 1 december 2012 in Gedichten
Tags:, ,

Ik had haar even heel mijn ziel gegeven
en bij tijd en stond wat medeleven
(harde noten kraken niet vanzelf)

en gewis, daar in het struikgewas
een kopvoeter bewoog door ’t gras
struweelgefluister, blote voeten,
armen bijna waterpas – maar ik

jaag stampvoetend de wormen
uit de grond en roep:
in welke wereld zal hij nagels bijten.

Advertenties
reacties
  1. Mirjam Kakelbont schreef:

    Mooie woorden, zoals struweelgefluister, originele vondst: armen bijna waterpas, maar
    waar het nou precies over gaat, tja…dat kan ik niet zeggen.
    Toch graag gelezen!

  2. HansDeZwans schreef:

    Je bent gebeten door het rijmen. Laat je maar eens goed gaan, ook al kunnen wij niet volgen.

  3. platoonline schreef:

    Ook zo. Mooie woorden maar de boodschap komt ehhhh…. wat moeizaam over 🙂

  4. platoonline schreef:

    Je bevindt je wel in goed gezelschap. Een beetje dichter wil helemaal niet begrepen worden. Die wordt bijzonder wantrouwig als iemand roept: Goh, wat mooi en wat diep. In die zin zeg ik: doorgaan zo.

  5. lauradenkt schreef:

    Ik weet niet, ik vind de zin ‘Ik had haar even heel mijn ziel gegeven’ heel mooi. Het betekent zoveel en dat terwijl het niet eens mogelijk is.

  6. platoonline schreef:

    Toornige, ik denk dat het komt doordat wij Hollanders minder diep zijn dan Vlamingen. Daarom verliezen wij ook vaak dat groot dictee. Gewoon doorgaan. Er is maar één weg voor jou. De jouwe.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s