Eigenlijk niet voor publicatie vatbare inspiratie van het moment, nummer 3

Geplaatst: 2 september 2012 in Koetjes en kalfjes
Tags:, , ,

Klop, klop, deed de deur. Of liever, degene die erachter stond. Degene die erachter stond, of liever de kabouter, wachtte niet op enig instemmend gemompel mijnerzijds, maar opende gewoon de deur, luttele seconden na zijn geklop. Binnen, zei ik, overdreven articulerend, toen de ongenode dwerg mijn teergeliefde deur net met een smak had dichtgegooid. De kabouter keek me aan alsof ik een schroeistaartig mormel was, met wratten over het gehele lijf. Ik negeerde het, bood hem breed gesticulerend de stoel voor mijn bureau aan en vroeg: koffie met een klontje suiker, waarop het bebaarde ventje in een Spaanse furie ontstak. Of ik wel wist dat het gebruik van verkleinwoordjes zoals klontje en klop op m’n kontje uitermate denigrerend overkwam op kleine mannetjes zoals hij en of ik wel ooit naar school was geweest, luidde het. Ik opende mijn mond, in die zin dat ik beide lippen lichtjes van elkaar bewoog, en sloot die onmiddellijk omdat ik waarlijk niet wist wat men verwacht wordt te antwoorden op een lesje moraal van een ondermaatse kwakzalver die dan nog te lui was om kwakjes te zalven of zalven te kwakken. Hierna deed ik twee dingen: ik sloeg mijn etymologisch woordenboek open om het woord kwakzalver op te zoeken zodat ik -hoera der hoeraatjes- te weten kwam dat de wortels der kwakzalverij te zoeken zijn in de woorden quack en salver, en ik stond op, opende mijn mond wijder dan de vorige keer, zoals een weider die zijn koeien bij monde van zijn honden in wijde cirkels de weide indrijft, nam een koekje uit de koekjesdoos op mijn bureau, en sprak de volgende woorden tot mijn bezoeker, die intussen rood was aangelopen (zo rood dat Sneeuwwitje hem wellicht, bij thuiskomst harer huisgenoot, vragen zou: hebt gij wederom te lang aan de hasj gezeten, sloeber van me): neemt en eet hiervan, gij kleine, en gij zult groot worden. De kleine nam het kleinood, at ervan als was het brood, en werd groot, zo groot! Graag gedaan, fluisterde ik, anticiperend op een dankjewel dat niet komen zou, en ik zag de reusachtige dwerg mijn stulp verlaten. Jezusmina, die kleintjes worden snel groot.

Advertenties
reacties
  1. Liann. schreef:

    Leuk verhaaltje! 😉

  2. Platoonline schreef:

    Dat is dus een reusje van een dwergje geworden. Tja, Tjiftjafje, dat heb je wat ontactisch aangepakt. Nu zul je zien: hij komt terug. Als de toverspreuk of het hapje is uitgewerkt. Nou, berg je dan maar.
    Hij zal niet voor een klein(tje) vervaard zijn.

  3. appelig schreef:

    Leuke tekst. Ben toch wel benieuwd of de grote kabouter er nu blij mee was.

  4. HansDeZwans schreef:

    Een leuk en grappig verhaaltje die een zekere kern van waarheid weergeeft. Geef kabouters geen koekjes want dan worden ze groot, te groot zelfs.

  5. Sylvia Kuijsten schreef:

    Haha, heb het hele stuk met een glimlach gelezen, hoe verzin je het 😉

  6. femkesblog schreef:

    En toen soberde je weer wat op? 😉

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s