Woensdagen heb ik altijd met oranje geassocieerd. Oranjebruin, een beetje zoals een appelsien die te lang in de zon heeft liggen rijpen, in monokini welteverstaan, zonder dat papiertje waarmee je het sinaasje kan doen rondhuppelen op vier pootjes. Woensdagen zijn maar halve dagen, altijd geweest. Halfbakken kopvoeters uit bladerdeeg die met de eksterogen op hun korte beentjes naar ’t begin, met hun grote ogen op hun grote kop naar ’t einde van de week lonken.  Op zo’n middendeweekse dag kunnen we het ons toch niet permitteren zomaar stil te zitten staren naar Iedereen Beroemd waarin een hondendame in een lift de Vlaamse goegemeente schokt door verhaal te halen met een jongen die de baarmoeder van zijn moeder opat, nee. Laat ons liever eens een boek lezen. Een Peeters bijvoorbeeld. Marnix heeft het over de dag dat Andy zijn arm wordt afgezaagd. Het boek heet dan ook -zeer toepasselijk- De dag dat we Andy zijn arm afzaagden. ’t Is compleet met vette zusters, en een zekere Van Looy denkt dat de nieuwe Irving hiermee geboren is. Eens ik er doorgevogeld ben, kom ik het u melden. Oh, en als ik een Irving gelezen heb. Na de eerste hoofdstukjes (want een hoofdstuk telt gemiddeld drie pagina’s) gelezen te hebben, herken ik er persoonlijk wat Verhulst in, op een bedje van Brusselmans en zelfs Brijs (onpersoonlijk is wat moeilijk, ziet u, ik oefen nog steeds op mijn zielsverwisseling). Of uit deze combinatie engeltjes zullen voortspruiten, weze ontdekt in de komende dagen.

Jeeves knows his place, and it is between the covers of a book (P. G. Wodehouse)

Maar armen kunnen altijd nog afgezaagd worden. Voor u zich eraan waagt, raad ik u aan die armen te gebruiken om een P.G. Wodehouse vast te nemen. Ik spreek over armen omdat het een kanjer is van zevenhonderd en meer bladzijden. Voor zij die nu al de benen nemen (kwestie van de armen nog even te sparen), het zijn allemaal korte verhalen, hoewel ze soms wel naar elkaar verwijzen. The World of Jeeves gaat over de jonge rijkerd Bertie Wooster en Jeeves, zijn eigenzinnige butler. Je wordt heen en weer gevlogen tussen Londen en New York, maar dat decor doet er weinig toe. De subtiele woordenwisselingen en prachtige Wodehousiaanse vergelijkingen des te meer. Alles speelt zich voornamelijk af binnenshuis. Ik geloof dat je het boek kan bestempelen als een voor- of tegenboek. Ik geloof ook dat ik niet meer hoef te zeggen welke kant ik kies. En gelachen dat ik heb. Gelachen. Dat wil ik u niet misgunnen.

Advertenties
reacties
  1. Pieter schreef:

    ‘Jeeves knows his place, and it is between the covers of a book.’
    Jeeves deed dat samen met Wooster nochtans ook goed op het tv-scherm. Er is een zeer goede serie gebaseerd op de verhalen van Wodehouse, ‘Jeeves and Wooster’ (naar het schijnt toch zeer goed, ik heb de reeks zelf niet volledig gezien). Voor als je eens tijd over hebt (en ook voor de mensen die geen zin of armen hebben om 700 bladzijden te lezen).

    • Bedankt voor de tip! Ik wist dat er een serie van gemaakt is, maar ik heb die nog niet bekeken. Nu ik hoor dat de serie heel goed is, zal ik dat toch eens moeten doen. Al schijnt het dat ze soms nogal erg afwijkt van het boek.

  2. benjamín schreef:

    Ik kan me niet herinneren dat ik ooit iets van het nochtans uitgebreide oeuvre van Wodehouse gelezen heb. Dat is des te verwonderlijker, omdat ik zowel van humoristische schrijvers als van dikke turven van boeken houd. Wat niet is kan echter komen. Ik beloof alvast beterschap.

  3. Platoonline schreef:

    Ik las Woodhouse in mijn twenties. Daarna niet meer. Op den duur weet je het wel. Leonard Wibberly, ook zo’n exponent van de flegmatieke, Britse literatuur. M.n. the mouse that roured en het geheim van tante Searwood, als ik mij wel herinner. Die vrouw had een onzichtbare indiaan bij zich met zie ze opvallend onopvallend converseerde.
    Enfin, ik lees nu andere zaken. Ook leuk.
    Dat van die woensdag wist ik niet. Heb heb woensdag altijd geassocieerd met gehaktdag en met het doorzagen van de week door verliefde stellen.
    Verhulst en Brusselmans mogen dan Vlaamse iconen zijn, in Nederland nemen ze weinig plaats in. Ooit waren ze tegen de draad in en hot. Nu zijn ze nog steeds tegen de draad in maar allang niet meer hot. Meer flauw. Men gaat vaak aan eigen vlijt ten onder.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s