De wandelaar

Geplaatst: 14 augustus 2012 in Gedichten
Tags:, , , ,

Als heesters, ja zo wild is hij
en zacht als boterbloemen,
met ragfijn uitgesponnen hart
van wulpse paardenbloemen
stapt hij door de alpenwei.

In een draf de bossen in,
de wouden in, in ’t dorpje ginds.
In galop de steegjes in –
een glinstering, een zindering. 

De heuvels glooien naar de zon
die vrolijk aan hun voeten likt.
De zon bedaart haar helse tong
en keuvelt tot in ’t zoete licht
al van het leven dat begon,
al van de wand’laar die niet zwicht.

In een draf de bossen in,
de wouden in, in ’t dorpje ginds.
In galop de steegjes in –
een glinstering, een zindering. 

De zon, vermaard om al haar pracht,
vergat haar stralen uit te zenden
toen de wand’laar eraan dacht
zich tot haar vijanden te wenden
en de wolken wonnen kracht
uit het verdriet van d’ onbekende.

Advertenties
reacties
  1. lommerte schreef:

    ik ga vaak naar de alpen, zie me daa rweer lopen nu:-)

    dankje toornige

    gr enrico

  2. Liann. schreef:

    Mooi 🙂

  3. lauradenkt schreef:

    Het is eigenlijk gewoon een liedje!

  4. HansDeZwans schreef:

    Inderdaad, een liedje met een refrein.

  5. platoonline schreef:

    Met zo’n gedicht kweek je vriendinnen denk ik. Ze liggen straks in bosjes aan je dichterlijke voeten. Ik lig in de bosjes met een fototoestel 🙂

  6. Wordt in het laatste couplet het goed en het kwaad gesymboliseerd?
    Een helse tong “bedaren” vind ik stylistisch heel mooi geschreven

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s