Eenvoudig hubrisgedicht

Geplaatst: 27 mei 2012 in Gedichten
Tags:, , , ,

’t Was een tijd geleden reeds
Och donders wat belet me steeds
Zijn eiland op te varen
Wind en goesting in de haren.

’t Getij zag ik opkomen al
Bij ’t kraaien van de hanen
Maar ‘k was al onderweg en
‘k Roeide voort met sterke spanen.

Zijn poort was nog gesloten
Geen kat was er te zien
‘k Was bijna weggelopen
Tot met huichel en gegrien

Een camera tevoorschijn kwam
Mijn neus begon te trekken
Een doekje uit het  robothek
Mijn  handen kwam ontsmetten.

Toen eindelijk het ijzer week
De oprit smalend glooide
Besefte ik maar al te goed
Dat ik mezelf hier kooide

’t Omhooggevallen bas-reliëf
Had stoel noch glas geboden
Maar wel paleizen haremvol
Voorzien van boys en boden.

Ik zei heer, sire, majesteit
Pardon dat ik mij excuseer
Maar voeten wassen doe ik in
Geen dagen, jaren, nimmer meer.

Veel liever schenk ik u een gift
maak open, proef, dan ben ik -um,
vereerd. Hap, slik, wat smaakt dat toch
verdacht veel naar arsenicum.

Advertenties

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s