Archief voor 26 mei 2012

Adam

Geplaatst: 26 mei 2012 in Gedichten
Tags:, , , , , ,

Het nadeel aan de hitte is

dat mijn laptop koorts
en mijn handen
ei zo na blaren
als aan de prachtig
saaie esdoorn
net geen bloesems
geen jasmijnen
waarvan je de jas
kan afpellen
die is de hare
om te zeggen
jij bent de mijne.

Het nadeel aan de hitte is ook
dat alles plakt als
een gladvergeten zuurstokje
achter in de boekenkast
ter hoogte van Tolkien,
het derde initiaal.

Het voordeel aan de hitte
en aan dat samenklitten
is dat je ’t vlug vergeet
als je even Adam heet.

Advertenties

Waarde soortgenoten

Er vliegt een helikopter over. Leuk, die ijzeren vogel, maar minder leuk dan de echte. Vanmorgen werd ik wakker met het geluid van een tjiftjaf. Kan het nog mooier? Je kan de steeds herhaalde korte lokroep van de levende onomatopee uit de duizend herkennen. Nu is hij gaan vliegen, geloof ik. Er passeerde ook nog een kauw. Da’s de enige kraaiachtige die me echt kan bekoren. Wellicht vooral omdat we lange tijd een kauwenfamilie rond de schoorsteen hebben gehad. Ach, daar hoor ik hem weeral! Nu, onder het kraaien van de haan (hij heeft nogal een raar bioritme de laatste tijd: soms kraait hij je om vier uur ’s nachts wakker, vandaag was hij daar maar om 10 uur ’s ochtens), kijk ik uit naar de het eerste merelnest in de klimop op de tuinmuren. Sinds enkele jaren is die voldoende dik doorbladerd om de vogels beschutting te bieden. Ondertussen hoor ik de ekster roepen. Een tuin met daarachter een park is toch een luxe. Ik zou het vrij moeilijk hebben om later naar een appartement te verhuizen, tenzij dat dicht bij een park ligt. Mijn kot ligt gelukkig ook zeer dicht bij een park zodat er al heel wat eksters voor het raamkozijn verschenen. Dat vind ik zowat de koningen van de vogels in Vlaanderen. Ja, op mijn kot mag ik niet klagen. Er zitten zelfs vleermuizen, om heel eventjes het gevogel te onderbreken. Terwijl ik dit schrijf hoor ik zo’n echte krassende kraai overvliegen. Dat doorbreekt toch altijd wat het rustgevende vogelgevoel. Maar ik moet toegeven: ook die grote zwarte vleugels mogen er zijn. Over lange zwarte vleugels gesproken: die van de gierzwaluw zijn wel stukken mooier. Ze zijn onlangs weer in Vlaanderen neergestreken en ik heb het gemerkt. Ik vind het prachtig hoe ze zo onbeholpen door de lucht wriemelen en de wolken aan flarden snijden met hun holgesneden vleugels, alsof ze in zeven haasten willen wegfladderen van een aankomend onweer. Je hoort hun schelle geroep al van ver en kan dan ook ruimschoots op tijd naar boven kijken om de klapwiekende weldoeners gade te slagen. Het zijn geen stoere eenzaten zoals de merel die hier elke dag stoutmoedig het voedsel uit het konijnenhok graait. Je ziet ze altijd in grote groepen. Ik pas dan ook graag het grootmoederlijke trucje op hen toe om het weer te voorspellen; als ze hoog vliegen wordt het mooi en als ze laag vliegen mogen we regen verwachten. Vandaag heb ik ze nog niet gezien, maar dat is ook niet nodig, want kijk eens aan: er is geen wolkje aan de lucht. Enkel zon. En over die zon gesproken: als u op 6 juni zin heeft om Venus ervoor te zien verschijnen, sta dan op rond iets over 5 en bekijk het. Omdat het  nog maar de zesentwintigste venusovergang is sinds het begin van onze jaartelling. U hoort het goed, sinds Jezus. Maar als ik heel eerlijk ben, geef ik grif toe dat mijn liefde voor hemellichamen de slaap die mijn lichaam nodig heeft misschien net niet overstijgt. Wellicht lig ook ik nog in bed, tenzij de bioritmisch gestoorde haantje-de-voorste me wakker kraait.

Zo,  u heeft weeral gevogeld dit weekend.

Bladgroene groeten

Tjiftjaf