Eigenlijk niet voor publicatie vatbare improvisatie van het moment, nummer 2

Geplaatst: 5 mei 2012 in Koetjes en kalfjes
Tags:, , , ,

De bonte specht klopte op mijn deur.
Ik deed onverwacht snel open. Dientengevolge hamerde de specht routineus verder.
Aangezien ik al aangenamere sensaties gekend heb dan een scherp geslepen snavel die mijn navel openrijt,
zei ik tegen de specht: “Gij vermaledijde oorwurm.”
De specht murmelde op zijn beurt: “Ik ben geen oorwurm, wel een specht. Een bonte. James de Bonte.”
Ter hoogte van het woord James mag u een crescendo indachtig houden.
Waarop ik antwoordde: “Ik hou niet van spechten met een bontjas. Spechten met een bontjas zijn gemeen.”
Doch de sluwe specht repliceerde: “Het door u aangepaste citaat gaat over madammen met een bontjas.
Ik ben geen madam, ik ben een meneer. Als het u belieft, kan u dit verifiëren door -”
“Ja ja, ik geloof u”, antwoordde ik. ’t Is toch altijd wat met die bonte spechten.
Afijn, het vleugje Oostenrijkse gastvrijheid dat mijn leden kenmerkte gebood me de specht een zitplaats aan te bieden.
De specht, geboren wormenvreter, liet het zich geen twee keer zeggen. Hij vloog ijlings naar de stoel, klampte zich met beide poten vast aan de leuning, en begon mijnen eikenhouten te bepikken dat het geen naam heeft.
Plots echter voelde de stoel zich danig bepikt dat hij zei: “Ik geloof rotsvast dat de heer specht een pik op mij heeft.”
De specht zei: “Spreek en ik zal gezond worden. ” De bepikte stoel sprak en de specht werd gezond.
(Hij had namelijk een besmettelijke leverziekte opgelopen na de slechte vertering van een overrijp stuk schors.)
De aldus genezen Dendrocopos major ging door met pikken. Gezien het uiteraard nog steeds aanwezige zenuwstelsel van de stoel,
voelde deze zich nog altijd bepikt. Echter, bepikt worden door een gezonde specht beschouwde hij als duchtig amusant.
Meer zelfs, de stoel vond het vergelijkbaar met het wederzijdse ontvlooischouwspel van de gebroeders apen. Of het fenomeen
van de buffelpikkende buffelpikker. Een vogel. De stoel bedacht dat hij met gepaste spoed een thesis wou schrijven
over buffelpikkende buffelpikkers. Hij deed een opwaartse stretchbeweging en wipte de grote bonte van zijn grote houtige af.
Eerstgenoemde fladderde terug naar zijn familie. Hij werd met open vleugels ontvangen bij de Picidae, haalde meteen lijm en plakte de vleugels terug dicht. Einde van deze moraalloze fabel over mezelf, een specht en een stoel.

Advertenties
reacties
  1. Billy schreef:

    je maakt me nu wel benieuwd hoe je kan weten of het een mannelijke of vrouwelijke specht was… 😛

    • De werkelijkheid is eigenlijk maar saai: het mannetje heeft een rode vlek op het achterhoofd, de kop van het vrouwtje is helemaal zwart. Vooralsnog hield ik me echter niet onledig met onderzoek naar spechtenpenissen, dus mogelijk vormt ook dat een verschil 😉

  2. swithaRo schreef:

    Wáááááhahaha!

  3. Eilish schreef:

    Fantastisch geschreven, I wonder what’s behind it …

  4. platoonline schreef:

    Fenomenaal verhaal. Ik durf niet inhoudelijk te reageren want het is me te sterk van inhoud en opbouw. Reageren zou lijken op pikken en ik houd noch van lijken noch van pikken. Wel een mooi voorbeeld in de laatste regel (hij pikte de vleugels terug dicht) van het woord terug. Een Nederlander schrijft daar: hij pikte de vleugels weer dicht). Een leuk verschil van taalhantering.
    Ondertussen, Toornige, vind ik je een onnavolgbaar schrijftalent dat eigen wegen inslaat (hopelijk geen eigen glazen) en een voor Vlamingen onvermoede dosis humor ten toon spreidt.
    (In Hasselt lopen alleen maar doffe Limburgers te pronken met hun nieuwe manteltjes en schoenen. Praten doen ze alleen onder elkaar. Ondertussen benoemen ze iedere onbekende tot Russische spion, waarvoor het oppassen geblazen is. NEER die rolluiken).

    Ja, ik lees hier met plezier.
    (nog even teruglezen of ik hier niet per ongeluk een Germa- dan wel een Anglicisme heb gebruikt en dan….enter).

    ENTER.

  5. Celine B schreef:

    Prachtig!

    Al had ik verwacht dat je hier iets anders zou schrijven:

    Ik ben geen madam, ik ben een meneer. Als het u belieft, kan u dit verifiëren door -”
    “Ja ja, ik geloof u”, antwoordde ik. ‘t Is toch altijd wat met die bonte spechten.

    namelijk: ‘die spechten maken het toch altijd bont’

    😀

  6. gemene spechten met een bontjas knipogen naar een liedje van Urbanus. Leuk geschreven.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s