Het leven zoals het is

Geplaatst: 5 april 2012 in Koetjes en kalfjes
Tags:, ,

Plompverloren. Zo voel ik me.
Geen vleugje aandacht, laat staan wat erotiek. Nee.
Geen mens die eraan denkt mijn zilverkleurig jasje uit te doen.
Geen man of vrouw of kind wil me pakken in het wulpse gras.
Zelfs- geloof het maar- geen ouderwetse bomma.

Ik lig daar maar. Opgesloten in de garage -of is het de kelder, ik weet het niet, ’t is hier zo donker- tussen andere slachtoffers.
En ge moet niet denken dat ze mij bij mijn vrienden hebben gezet, de beulen.
Ge moet niet denken dat de barbaren me een zitje geregeld hebben bij mijn maten.
GE MOET HET VOORAL NIET DENKEN, nee.
Ik zit daar maar te zitten.
Een asiel is het, ik zeg het u.
Nog erger dan het klein kasteeltje.

Nog steeds trouwens.

ZONDER bezoek. ’t Is maar dat ge ’t weet.

In een bende. Een bende van onbenulligen die elkaar van haar nog pluimen kennen- wat zeg je? Hoe ze eruit zien?
Links van mij zit er een witte. Van Zichem, zei hij. Hij is naakt, pasgeboren zo blijkt.
En aan mijn rechterzijde, oh, wat een vriendelijke neger! Zwart en hard vanbuiten – maar zo puur, zo zuiver dat hij is!
En ik, ik ben een bruine. Een tussenslag, jawel, ik hoor het u zeggen, niets meer en niets minder dan een mulat. Gelijk hebt ge.
Wilt ge dat ik de wittekop mee uitvraag? Vergeet het maar. De snotneus met spieren van botermelk.
En de zwarte, die ziet me niet staan. (Ik hem trouwens ook niet, in dit donker hol).

Als ’t hier nog lang gaat duren, zal ’t hier rap gedaan zijn.
Mijn botten worden poreus in die vochtige kelder.
En dat wil ik niet. Weet ge wat ik wil? Weet ge het? Nee?
‘k Zal het u eens zeggen. Kom eens hier. Dat ik het u in uw oor fluister.

(Ik wil dat de beulen komen en dat ze mij slaan. Ge kent dat wel. Me hier en daar een klopke geven, sm-gewijs.

Dat ze zo al mijn botten breken. En me vervolgens in hun grotten van monden steken. Ik wil dat mijn harde huid
smelt op hun warme tongtapijten. Ik, De Smeltende Mulat.)

Maar eerst… wachten.
Nu niet voor ’t een of ’t ander, maar …

het leven is behoorlijk saai
als paasei tijdens de Goede Week.

Advertenties
reacties
  1. appelig schreef:

    Haha, tis inderdaad nog even geduld hebben. Voor mij is het ook niet leuk om te moeten wachten tot ik weer paaseitjes mag eten.
    Heel leuk geschreven!

  2. lauradenkt schreef:

    Hahaha wat goed geschreven zeg, heel leuk! 😀

  3. Esra schreef:

    Haha, ik had het echt pas helemaal aan het einde door. Terwijl ik de tags van tevoren gelezen had 😛 Goed stuk!

  4. fotorantje schreef:

    haha, hier ook al een ei-probleem
    leuk verhaal

  5. Billy schreef:

    geef mij maar die eieren in het écht, als omelet met stukjes ham en tomaat, en lekker gekruid met peper, zout en dragon. Mmmmmmm…
    En als het dan toch chocolade mag zijn, dan liever een stukje puur!

    Groetjes!

  6. bea schreef:

    Leuk geschreven!! Ik verkies de mulatjes, met een romige vulling 🙂

  7. ariadnesdraad schreef:

    Het leven van een paasei is nog nooit zo belicht … Vooral dit vind ik geweldig :” Als ‘t hier nog lang gaat duren, zal ‘t hier rap gedaan zijn.” hihi… 😉

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s