De laatste kans

Geplaatst: 19 juli 2011 in Actua en politiek

Het is weer eens een ‘dag van de waarheid’. Di Rupo hokt samen met de zeven over wetsvoorstellen die de BHV-voorstellen concreet moeten uitwerken om CD&V gunstig te stemmen. Hoeveel ‘dagen van de waarheid’ hebben we nu al gekend? Elke maand hoor je het een paar keer op radio en tv, ondertussen meer en meer met een cynische ondertoon van  Martine Tanghe erbij (ik vind het zo grappig als ze dat doet!). Hebben we de waarheid ook maar één keer gezien?

Strategie scheert hoge toppen. Allemaal aardig, maar als je blijft scheren, krijg je chronische kaalheid. Nu N-VA -ruim een jaar nadat Open VLD hetzelfde deed, maar toen met desastreuzere gevolgen- de onderhandelingen heeft opgeblazen door Di Rupo’s nota zelfs geen ‘ja, maar’ te gunnen in het belang van het land en de formateur openlijk als perfide te bestempelen, zit alles weer muurvast. De houding van N-VA ter zake is op z’n zachtst gezegd onverantwoordelijk te noemen. De partij roemt er zich op het been stijf te kunnen houden en eigenaardig genoeg valt menig Vlaming in die populistische val. Het zou allang niet meer mogen gaan om het angstvallig vasthouden aan eigen standpunten, het is onoorbaar om je grote -maar nog steeds selecte- achterban te blijven paaien door geen meter te wijken van het eigen gelijk. Zeker als het gaat om een staatshervorming. Het woord zegt het zelf: het land wordt hervormd. Als het om dergelijke belangrijke zaken gaat, moet je procenten kunnen overstijgen. Zo’n 30 procent van de Vlamingen scharen zich volgens de peilingen nog steeds achter de N-VA (waardoor nieuwe verkiezingen niets zullen oplossen, maar dat is weer een andere discussie), maar dat houdt in dat 70 procent niet achter de Vlaamse nationalisten staat! Dat 70 procent geen splitsing van België wil! En dat is dan nog buiten de Walen gerekend.

7 voorzichtige ja’s, 1 nee. En dan nog CD&V. Laat ze daar alstublieft eens naar hun eigen boegbeeld Mark Eyskens luisteren. De partij moet opnieuw een eigen koers varen om terug in evenwicht te komen. Peeters en co lieten CD&V overhellen naar de V van Vlaanderen in de hoop een aantal gematigde N-VA-stemmers binnen te halen. En dat nadat het kartel met N-VA net verbroken was! Het kan even baten, maar na verloop van tijd ben je niet geloofwaardig meer als je een ander achterna holt. Dat bleek onlangs nog toen CD&V haar woordvoerder uitstuurde om te melden dat de persmededeling uitgesteld was. En dat enkel en alleen omdat papa N-VA onverwachts ‘nee’ ging antwoorden op de nota-Di Rupo. CD&V was vroeger centraal en staatsdragend. Het stelt me teleur dat de trouwe middenvelder als een schoothondje naar rechts afdwaalt en de staat niet draagt, maar op termijn zelfs medeplichtig kan worden aan haar vernietiging. Hopelijk brengt de vooravond van 21 juli Verlichting.

Advertenties

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s